Leczenie nadpotliwości

Prawidłową funkcją organizmu jest wydzielanie potu, jednak jego nadmiar jest bardzo kłopotliwy. Nadmierna potliwość to powszechna dolegliwość, która dotyka część społeczeństwa. Przyczyny mogą być różne: wysoka temperatura, emocje, stres oraz podwyższone ciśnienie. Nadmierne pocenie pod pachami, dłoni i stóp, któremu towarzyszy nieprzyjemny zapach jest uciążliwe w życiu codziennym. Na rynku medycyny estetycznej jednym z rozwiązań jest leczenie nadpotliwości toksyną botulinową. Ostrzykiwanie za jej pomocą pach i innych obszarów nadmiernego pocenia powoduje zablokowanie impulsów nerwowych pobudzających gruczoły potowe do pracy. Efekt utrzymuje się od 6 do 12 miesięcy. Jest to skuteczny i nieinwazyjny zabieg.

• nadpotliwość dłoni
• nadpotliwość stóp
• nadpotliwość pach
• nadpotliwość innych okolic

Leczenie nadmiernego pocenia pozwala na długo pozbyć się tego kłopotliwego problemu – efekty utrzymują się od 6 do 12 miesięcy. Leczenie toksyną botulinową pozwala na przywrócenie komfortu życia i swobodnego wykonywania zawodu. Zabieg jest dobrze tolerowany przez wszystkich pacjentów.

Etap leczenia rozpoczyna się od określenia obszarów nadmiernej potliwości. Miejsca wymagające leczenia w sposób widoczny pokrywają się kropelkami potu. Kiedy określenie tych obszarów jest trudne wykonuje się test jodowo-skrobiowy określany jako test Minora polegający na posmarowaniu określonych partii ciała jodyną i kolejno posypaniu ich skrobią ziemniaczaną. Miejsca nadmiernego pocenia po kilku sekundach ciemnieją, co pozwala na określenie skupisk gruczołów wymagających leczenia. W kolejnym etapie skórę znieczula się kremem i wstrzykuje odpowiednią dawkę toksyny botulinowej, która powoduje blokadę działania nerwów zaopatrujących gruczoły potowe. Dzięki temu nadmierne wydzielanie potu zostaje zahamowane. Efekty widoczne są już po 24 godzinach do 7 dni. Zabieg trwa około 30 minut.

• choroby neurologiczne i mięśni – miastenia
• ciąża
• karmienie piersią
• przyjmowanie antybiotyków amino glikozydów (tetracyclina, linkomycyna, gentamycyna,
• neomycyna i streptomycyna) – zwiększają ryzyko wystąpienia skutków ubocznych
• przewlekłe choroby autoimmunologiczne, np. RZS
• niewyrównana cukrzyca